wie is Pater Pio...?

En dan, op een dag, vraagt een vriend me of ik zin en tijd heb om naar een zekere Peter Wauben te gaan.
Ik heb de indruk dat hij ervan uitgaat, dat ik die Peter ken of op zijn minst over hem gehoord heb.
Aan mijn reactie te zien, merkt hij dat ik Wauben niet ken en vult hij aan; 'Peter was een van de winnaars in het Zesde Zintuig..' Het Zesde Zintuig kende ik van televisie maar ik volgde dat niet.
Daarbij geloof ik wel dat er meer is tussen hemel en aarde, en daar zal Peter ook wel toebehoren, maar voor mij was het de ver van mijn bed show, ongrijpbaar, niet aantoonbaar, suggestief, kortom ik stond niet te springen om me door een 'tovenaar' van mijn tumor te laten genezen.
Toen ik dit verhaal aan mijn vrouw vertelde, die dat Zintuig wel gevolgd had, opperde zij dat ik op zijn minst eens kon horen wat die man te vertellen had. Altijd interessant om eens mee te maken en een leuk verhaal voor op verjaardagen en in de kroeg. Ik belde mijn vriend, die maakte een afspraak en we vertrokken op een middag naar Vaesrade bij Nuth, want daar zit Peter.
Op weg ernaar toe twijfelde ik nog altijd of dit wel zo'n goede zet was. Ik geloof in God noch gebod, kom zelden in een kerk en als ik daar kom is het om iemand te begraven of getrouwd te zien worden.

'kom binnen, ik ben Peter'; werden we begroet. 'heb je wat met een tand, rechts beneden?'; was zijn eerste vraag. Tja, dat is zo. Rechts beneden mis ik een stukje van een kies, doet geen pijn, was er niet mee bij een tandarts en dacht; dat heeft hij goed geraden. Op mijn bevestiging bedankte hij me, wat ik nogal raar vond. Achteraf weet ik ook niet of Peter mij bedankte of  'iemand' die hem de informatie over die tand influisterde. In zijn praktijkruimte aangekomen (die er heel gewoon uitzag met een paar stoelen en een raam waardoor volop zonlicht naar binnen stroomde) werd ik geacht op een stoel te gaan zitten, waarna hij tegenover mij plaats nam. Met zijn linkerhand, meer in het bijzonder zijn linker wijsvinger, drukte hij zacht in mijn hals en vertelde dat hij doorgekregen had dat daar kanker zat. Precies op de plek die ze in het Wilhelmina Canisius Ziekenhuis in Nijmegen met een echo apparaat waargenomen hadden. Dat is andere kaas dan een stukje uit een tand, dacht ik nog. Met zijn andere hand raakte hij de rechterkant van mijn hals, een beetje lager, aan en kreeg door dat daar ook wat zat. Dit was nog nergens vastgesteld.
Ik moet nog even vertellen, dat ik hem niet op de hoogte gesteld had wat mijn 'probleem' was.
Des te opmerkelijker is het, dat hij zijn wijsvinger precies op de plek legde, onder mijn borstbeen, waar de hoofdtumor zich bevindt.
Ondertussen vertelde hij dat ik me voorlopig niet ongerust hoefde te maken en dat ik hier niet direct aan zou komen te sterven. Ik zou weliswaar waarschijnlijk niet geopereerd worden, kreeg hij door, maar toch nog wat jaartjes hier blijven. Zou weliswaar geen 80 worden, maar dat zal ik die Peter wel eens laten zien dan..
Hij gaat ervan uit, dat ik in het buitenland in behandeling kom kreeg hij te horen, door een vrouwelijke arts die een hogere functie zou bekleden in dat ziekenhuis.
En nu komt het: Niemand, buiten mijn vrouw, wist op dat moment dat er een afspraak gemaakt was met een arts in Hüls-Krefeld voor een onderzoek, niemand kon weten dat die afspraak met een vrouwelijke arts was en zelf wist ik nog niet dat zij de chef-arts was van de oncologie afdeling in dat ziekenhuis. Ik was perplex. Dit kon niet 'geraden' zijn, dit waren geen toevalstreffers...
Maar het ging nog verder. Peter vroeg mij of ik pater Pio kende. Op mijn antwoord dat ik wel van pater Karel gehoord had en niet zo geloofde in die kerkelijke jongens, gaf hij aan, dat hij ook niet zo katholiek gelovig was, maar dat die pater Pio (en intussen weet ik natuurlijk wel wie hij is en geweest is) mij voor zou gaan naar Duitsland, dat ik daar zelf niet veel hoefde zeggen maar dat alles voor me voorbereid zou zijn. Op de een of andere manier gaf de sessie bij Peter Wauben mij een zekere rust.
Niet dat ik er nu vanuit ging dat mijn tumor zomaar zou verdwijnen, wel een bevestiging dat ik me op de goede weg bevond. Het gaf zeker een extra motivatie om te blijven knokken.

Weken later, Hüls-Krefeld, Helios Klinikum, Mevrouw dokter Helmer...
Onze eerste afspraak daar. Zij wist ALLES van mijn tumor. Natuurlijk had ik mijn complete dossier gestuurd samen met een dvd waarop foto's, maar gezien mijn zoektocht was dat een dossier niet beperkt tot één ziekenhuis c.q. chirurg maar van Orbis, Atrium, Erasmus, CWZ Nijmegen, Universiteit Essen. En ze had ALLES gelezen, we konden dus gelijk nagels met koppen slaan en een afspraak maken voor de eerste behandeling. Ik weet niet of Dr. Helmer pater Pio kent en dat heb ik haar ook niet durven vragen. Ze ontdekten een uitzaaiing in de rechter halsstreek die weliswaar intussen verdwenen is door de behandelingen, maar die NIET gevonden werd in het Atrium (3 scans) of in het CWZ. (1 scan en 1 echo waarbij ze de uitzaaiing aan de linkerkant van de hals ontdekten)

Trek je eigen conclusies...de mijne trok ik al..is het echt gek dat ik die man om mijn nek draag..?