Bijna niet te geloven...toch??

Als je te horen krijgt, dat je kanker hebt, en na wat onderzoeken, dat je nog maar een korte tijd te leven hebt, geeft dat, ten onrechte, het gevoel dat je er alleen voor staat. Dat de rest van de vlucht plotseling een heel eind voor je uit gaat vliegen. Je krijgt het idee, dat je het allemaal niet meer bijhoudt, dat je op alle fronten tekortschiet. Natuurlijk doe je wel je best, vlieg je de longen uit je lijf, en vooral, je kwaakt dat het een lieve lust is..
Je kwaakt over Zwarte Piet die vooral zwart moet blijven, over Zorreguieta, de rat, de schaamluizen die ons 'regeren', Frans the Selfkicker die klaarkomt als er een vliegtuig met driehonderd mensen naar beneden tuimelt en hij daardoor in de schijnwerpers kan. Je kwaakt alsof je leven ervan afhangt.
En dat geeft een kick want niemand kan met je afrekenen, je hebt immers niets te verliezen. Een machtig gevoel, een voordeel van kanker en zo kan ik er vele noemen.
Maar daar zijn een paar dingen voor nodig. Zo moet je bijvoorbeeld niet te bang zijn om het loodje te leggen. 'Naar de overkant te verhuizen'  zoals Rineke Stuurhaan en Peter Wauben dat noemen. Om daar als helper aan de gang te gaan voor al die ongelovigen zoals ikzelf en de meesten onder ons, zou ik toch niet deugen. Ik zou me dus helemaal kapot vervelen.
Je moet een lieve vrouw hebben, die op tijd weet te relativeren, je afremt als je te hard doorvliegt.
Daarbij moet je jezelf goed blijven verzorgen. Je gewicht, ondanks alle eetproblemen, proberen op peil te houden.
En het belangrijkste; je moet blijven fladderen, op en neer met die vleugels die je godverdomme niet voor niets gekregen hebt. Je moet gewoon de stront uit je gat fladderen, ook als de rest een stukje voorop vliegt en op je kwaken niet direct reageert.
En ook niet onbelangrijk; volg je hart, je gevoel en vergeet de goedwillende oncologen en chirurgen die maar een ding willen namelijk geld binnenhalen om al dat marmer te betalen, het stromende beekje in de hal, de dikke auto, hun forse hypotheek. En de schaamluizen, die vanuit hun pluche zetels protocollen bedenken en voorschrijven. Protocollen waar onder andere in staat, dat, heb je een uitzaaiing, je uitbehandeld bent in Nederland. En slaan ze er dan eentje dood, de Nederlandse vertegenwoordiger van de pil van Drion, dan worden daar honderd rechercheurs opgezet terwijl jij  maar € 80.000 per jaar mag gaan kosten. Natuurlijk draaf ik weer door en denk dat ik niets te verliezen heb, maar ik zit dan ook in mijn eentje in mijn ziekenhuiskamer, vijftig kilometer van de Nederlandse grens, dus mij pakken ze niet.

En wat heeft een stuk, met rijp bedekt prikkeldraad nu met dat hele verhaal te maken zul je je misschien afvragen...? Ik wil jullie heel voorzichtig meedelen, dat ze gisteren tijdens de CT scan en vandaag bij de endoscopie geen verandering meer kunnen waarnemen bij mijn vriendje Tumor. Het

lijkt er dus op, dat ik er voorlopig weer ga langszwijnen, maar de zon kan dat beetje rijp natuurlijk zo weer doen smelten en dat smerige, verroeste prikkeldraad weer blootleggen. Voorlopig willen mijn Duitse vrienden me hier niet meer terugzien. Ergens in december ga ik in de pet scan, om te zien of er überhaupt nog activiteit is waar te nemen. Zag je trouwens dat foutloos geschreven überhaupt...? Een woord dat ik in Nederland in vier ziekenhuizen niet te horen kreeg. Daar hoorde ik alleen; 'gaat U maar naar huis, meneer, en probeer er nog wat van te maken..', en ik had maar EEN antwoord paraat: SOWIESO..

Helios Klinik Hüls-Krefeld

Peter

Rineke