Het
verdriet was er al voor het einde,
de rouw
voordat het afscheid kwam…
Een lieve oma is na jaren van afwezigheid
heengegaan.
Na een jeugd waarbij ze al op erg jonge
leeftijd, na het overlijden van papa Reggers, de zorg op zich te nemen had voor
haar broer en zussen, haar moeder had immers andere bezigheden om de boerderij draaiend te houden, kreeg ze met pap haar eigen gezin.
Met die verantwoordelijkheid, op die jonge leeftijd, bleef van haar eigen jeugd weinig over. Ze kon dit haar hele leven niet loslaten en dat vormde haar standvastige karakter.
Haar broer heeft zij weer opgevangen, toen hij weduwnaar werd. Dag en nacht stond ze voor die man klaar. Als hij zich eenzaam voelde belde hij haar, huilend, en dan trok zij weer naar Papenhoven om hem bij te staan. Door weer en wind. Nachten was ze in touw voor de huilebalk, intussen haar eigen leven opofferend. Toen 'liefdevolle' erfgenamen zich om hem gingen bekommeren en al snel vonden dat hij beter uit was als hij uit huis geplaatst zou zijn, werd ze overbodig.
Ze worstelde hier dag en nacht mee en en liet daar heel wat tranen om.
Haar kleinkinderen waren alles voor haar.
Niets was haar teveel. Trots als een pauw, zorgzaam als een kloek, stond ze
altijd voor hen klaar. Daar moest ook niemand aankomen en de logeerpartijtjes
van de kleinkinderen waren altijd een feest. Er werd gekaart en gespeeld dat
het een lieve lust was en niets was opa en oma teveel.
Iedere zondag, klokslag half vier, stond de
koffie en de zelfgebakken vlaai voor ons klaar.
Het is daarom niet verrassend dat dit tijdens haar
afscheid, zaterdag 8 november, ook zo was. En denk erom; om kwart voor vier is het boek omgedragen….
Na het, te vroege overlijden, van pap, dacht
mam nog wat jaren voor zich te hebben aan de Greune Paol. Dat heeft echter niet
lang mogen duren. Nadat haar gezondheid al snel achteruit holde, kon ze niet
langer alleen blijven en ging ze, met plezier, naar het bejaardentehuis. Blij
als ze was als ze met anderen herinneringen kon ophalen over Beeg was het toch
nog vrij snel gedaan met haar geluk. Ze werd wederom getroffen door een infarct
waarna ze naar een andere afdeling moest worden overgeplaatst.
Haar voorstellingen namen een loopje met mam
en dit was, vooral in het begin, opnieuw een moeilijke tijd. Ze ‘verhuisde’
naar de schaduwzijde van haar
leven en haar verlossing heeft meer dan vier jaar op zich laten wachten. Dat was ook het moment dat ik afscheid van haar nam.
Nu is mam waar ze thuishoort.
Aan de andere kant…hopelijk snel verenigd met pap.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten