positieve ontwikkelingen op het gebied van kankerbestrijding...

ik trof op internet volgend bericht aan:

http://www.contactgroepsarcoma.nl/veelbelovende-proeven-gedaan-met-bacterien-bij-kanker/

Kankerlijers...

Het blijft een hele knokpartij. Een ordinair gevecht tegen kanker, waarbij alles geoorloofd is. Van beide kanten.
De afgelopen weken voelde ik een vage pijn in mijn schouder, die helemaal naar beneden trok tot in mijn elleboog. In het begin schonk ik er geen aandacht aan, maar ik meldde het wel tijdens een bezoek aan mijn arts in Hüls en die hielp mij al gauw uit de droom.
De uitzaaiing in mijn hals zorgde voor druk op een zenuw.
Kanker is bijna  niet te verslaan. Is niet te vertrouwen, en je blijft dan ook voortdurend op je qui-vive, alert op veranderingen, en toen eten slechter ging was ik dan ook al snel bij  mijn dokter.
Ze hebben me twee keer geopereerd binnen een week. Ik heb een week geleefd op alleen water, een vocht dat ik tot dan alleen gebruikte om mijn voeten in te wassen. Gelukkig bleek, na de eerste afgebroken operatie, dat het niet de tumor was die voor de verstopping zorgde maar het lidteken
weefsel, ontstaan door de bestralingen. Het is nog geen vetpot, 12 mm. terwijl 3-4 cm. normaal is, maar over een week of vier kijken ze verder. Gewoon door, gewoon knokken.
Gisterenavond of nacht zag ik een interview met Adri Duivensteijn. O.K. hij is PvdA-er maar de enige met karakter en principes. Hij heeft al een aantal jaren kanker en was opgegeven...waar hoorde ik dat eerder in Nederland. Een second-opinion bracht hem bij een andere arts die hem nieuwe kansen aanreikte. Als het om vrije dokterskeuze gaat is hij nu natuurlijk enorm fanatiek. Eigenbelang ook maar daarom niet verkeerd. Zoals ik al schreef; tegen dit ondier is alles geoorloofd. Ik moest denken aan een leesplankje zoals dat vroeger op school gebruikt werd. Wellicht heeft Adri nog met een Haags plankje gewerkt, dus niet Aap-Noot en Mies, maar Kankeraap, Kankernoot, Kankermies. Hij lijkt wel een PVV'er, zo fanatiek ging hij van bil. Ik kan me niet voorstellen dat sommige kabinetsleden hem niet, in de wandelgangen, voor Kankerlijer uitgescholden hebben, en dat stond nu weer niet op het plankje van Adri.

En dan de argumenten van de schaamluizen. De verzekerden kunnen kiezen uit een aantal artsen dus 'hebben ze vrije artsenkeuze...' Snappen jullie de logica nog..?

De verzekeraars schrijven de wetten in dit zieke land voor en maken winsten die ze niet meer in hun zakken gepropt kunnen krijgen. Ze zouden deze winsten in hun dikke kelen gepropt moeten krijgen en een loodgieter inplaats van een arts de ademwegen laten vrijmaken. Natuurlijk geen vrije keuze. En als van Boxtel dan, tot zijn middel gezonken in de stront van Menzis waar hij bestuursvoorzitter is (hoezo belangenverstrengeling van deze 'senator') is het bijna ondenkbaar dat ik vroeger zweemde van mijn drinkebroer van Mierlo, ook D66.

Sinds vandaag heb ik een déjà-vues van mijn provo en hippie tijd, de steentijd (toen gooiden we nog stenen op het Malieveld) Ik ben weer aan de wiet. Nu wietolie die ik onder mijn tong druppel. Ik verkeer dus regelmatig in sferen waar de kerstengeltjes jaloers op kunnen worden. Het helpt mij om genoeg moed op te brengen om deze kankerziekte het hoofd te bieden....
Mooie dagen allemaal, rustig en sereen.. :D

'kort' bedankje voor alle felicitaties....

Dit was natuurlijk een jaar om niet gauw te vergeten. Voor mij is het ook een moment om weer eens terug te kijken en stil te staan bij de dag van vandaag.
Het voelt vreemd om jarig te zijn, een jaar ouder te zijn, terwijl ik er eigenlijk niet zou moeten zijn. Aan de overkant zou moeten zitten en vandaar te kijken naar deze kant. Wachtend tot iemand mij eens om hulp zou komen vragen, net zoals ik nu te pas en te onpas doe.
Toen de artsen mij vertelden dat ik kanker had en de kans op overleven erg klein, was ik wel even stil. En natuurlijk kunnen jullie je niet voorstellen hoe dat is. Wally stil, zonder commentaar, zonder opmerkingen, maar al gauw constateerde ik ook, dat het einde van een leven niet zo speciaal is, een beetje gewoontjes. Dat het veel aparter zou zijn om gewoon weer tegen de stroom in te roeien, schijt te hebben aan de logica en de statistieken van de witte jassen.
Dat het speciaal zou zijn weer druk te schilderen, beelden te maken en wat meer warmte om me heen te creëren, de afstand tot mijn medemensen wat kleiner te maken.
En zo moeilijk is dat helemaal niet, hoewel de dwarse Wally, de rebel er niet uit te slaan is. Mijn mening gooi ik er nog gewoon uit, een probaat middel om het aantal faceboek vriendjes niet te groot te laten groeien en te kunnen kotsen op de figuren, die democratisch door ons gekozen, er een forse ellende van maken.

Het zou makkelijker geweest zijn, er gewoon tussenuit te knijpen en de wereld de wereld te laten. Het zal mijn tijd wel duren is toch redelijk aannemelijk voor een al opgegeven kankerlijer, niet? Maar ook dat is natuurlijk niet Wally, niet apart, te gemakkelijk. Het is al een jaar of anderhalf geleden dat ik jullie deelgenoot maakte van mijn aankomend einde. Als ik die boodschap nu nog eens terugzie, zou ik bijna een traantje wegpinken en zie ik ook, dat als je alle emoties loslaat, zelfs ik in staat ben iets duidelijk en zonder omwegen aan mijn omgeving  te vertellen. Voor diegene die dit toen niet zagen heb ik nog eens op youtube gekeken.
https://www.youtube.com/watch?v=PfsRLc8JxGA

Zo gauw ik me weer even beter voel, ga ik aan de gang met dingen waarin ik goed ben. Wat de platjes en de luizen uitvreten, is mijn voornemen, zal me blijven interesseren, ook al omdat jullie toch gewoon doorslapen, maar ik ga er de tijd die ik nog heb niet meer aan verdoen.
Ik ga dit weer niet volhouden, maar hoop dat volgend jaar op mijn verjaardag, weer te kunnen roepen.
ALLEMAAL BEDANKT VOOR DE FELICITATIES EN GOEDE WENSEN. Ik kon niet vermoeden hoe goed me dat deed vandaag.

Als een roos die vervaagt...

Het verdriet was er al voor het einde,

de rouw voordat het afscheid kwam…

Een lieve oma is na jaren van afwezigheid heengegaan.

Na een jeugd waarbij ze al op erg jonge leeftijd, na het overlijden van papa Reggers, de zorg op zich te nemen had voor haar broer en zussen, haar moeder had immers andere bezigheden om de boerderij draaiend te houden, kreeg ze met pap haar eigen gezin.

Met die verantwoordelijkheid, op die jonge leeftijd, bleef van haar eigen jeugd weinig over. Ze kon dit haar hele leven niet loslaten en dat vormde haar standvastige karakter.

Haar broer heeft zij weer opgevangen, toen hij weduwnaar werd. Dag en nacht stond ze voor die man klaar. Als hij zich eenzaam voelde belde hij haar, huilend, en dan trok zij weer naar Papenhoven om hem bij te staan. Door weer en wind. Nachten was ze in touw voor de huilebalk, intussen haar eigen leven opofferend. Toen 'liefdevolle'  erfgenamen zich om hem gingen bekommeren en al snel vonden dat hij beter uit was als hij uit huis geplaatst zou zijn, werd ze overbodig.

Ze worstelde hier dag en nacht mee en en liet daar heel wat tranen om.  

Haar kleinkinderen waren alles voor haar. Niets was haar teveel. Trots als een pauw, zorgzaam als een kloek, stond ze altijd voor hen klaar. Daar moest ook niemand aankomen en de logeerpartijtjes van de kleinkinderen waren altijd een feest. Er werd gekaart en gespeeld dat het een lieve lust was en niets was opa en oma teveel.

Iedere zondag, klokslag half vier, stond de koffie en de zelfgebakken vlaai voor ons klaar.

Het is daarom niet verrassend dat dit tijdens haar afscheid, zaterdag 8 november, ook zo was. En denk erom; om kwart voor vier is het  boek omgedragen….

Na het, te vroege overlijden, van pap, dacht mam nog wat jaren voor zich te hebben aan de Greune Paol. Dat heeft echter niet lang mogen duren. Nadat haar gezondheid al snel achteruit holde, kon ze niet langer alleen blijven en ging ze, met plezier, naar het bejaardentehuis. Blij als ze was als ze met anderen herinneringen kon ophalen over Beeg was het toch nog vrij snel gedaan met haar geluk. Ze werd wederom getroffen door een infarct waarna ze naar een andere afdeling moest worden overgeplaatst.

Haar voorstellingen namen een loopje met mam en dit was, vooral in het begin, opnieuw een moeilijke tijd. Ze ‘verhuisde’ naar de schaduwzijde van  haar leven en haar verlossing heeft meer dan vier  jaar op zich laten wachten. Dat was ook het moment dat ik afscheid van haar nam.

Nu is mam waar ze thuishoort. Aan de andere kant…hopelijk snel verenigd met pap. 

Bijna niet te geloven...toch??

Als je te horen krijgt, dat je kanker hebt, en na wat onderzoeken, dat je nog maar een korte tijd te leven hebt, geeft dat, ten onrechte, het gevoel dat je er alleen voor staat. Dat de rest van de vlucht plotseling een heel eind voor je uit gaat vliegen. Je krijgt het idee, dat je het allemaal niet meer bijhoudt, dat je op alle fronten tekortschiet. Natuurlijk doe je wel je best, vlieg je de longen uit je lijf, en vooral, je kwaakt dat het een lieve lust is..
Je kwaakt over Zwarte Piet die vooral zwart moet blijven, over Zorreguieta, de rat, de schaamluizen die ons 'regeren', Frans the Selfkicker die klaarkomt als er een vliegtuig met driehonderd mensen naar beneden tuimelt en hij daardoor in de schijnwerpers kan. Je kwaakt alsof je leven ervan afhangt.
En dat geeft een kick want niemand kan met je afrekenen, je hebt immers niets te verliezen. Een machtig gevoel, een voordeel van kanker en zo kan ik er vele noemen.
Maar daar zijn een paar dingen voor nodig. Zo moet je bijvoorbeeld niet te bang zijn om het loodje te leggen. 'Naar de overkant te verhuizen'  zoals Rineke Stuurhaan en Peter Wauben dat noemen. Om daar als helper aan de gang te gaan voor al die ongelovigen zoals ikzelf en de meesten onder ons, zou ik toch niet deugen. Ik zou me dus helemaal kapot vervelen.
Je moet een lieve vrouw hebben, die op tijd weet te relativeren, je afremt als je te hard doorvliegt.
Daarbij moet je jezelf goed blijven verzorgen. Je gewicht, ondanks alle eetproblemen, proberen op peil te houden.
En het belangrijkste; je moet blijven fladderen, op en neer met die vleugels die je godverdomme niet voor niets gekregen hebt. Je moet gewoon de stront uit je gat fladderen, ook als de rest een stukje voorop vliegt en op je kwaken niet direct reageert.
En ook niet onbelangrijk; volg je hart, je gevoel en vergeet de goedwillende oncologen en chirurgen die maar een ding willen namelijk geld binnenhalen om al dat marmer te betalen, het stromende beekje in de hal, de dikke auto, hun forse hypotheek. En de schaamluizen, die vanuit hun pluche zetels protocollen bedenken en voorschrijven. Protocollen waar onder andere in staat, dat, heb je een uitzaaiing, je uitbehandeld bent in Nederland. En slaan ze er dan eentje dood, de Nederlandse vertegenwoordiger van de pil van Drion, dan worden daar honderd rechercheurs opgezet terwijl jij  maar € 80.000 per jaar mag gaan kosten. Natuurlijk draaf ik weer door en denk dat ik niets te verliezen heb, maar ik zit dan ook in mijn eentje in mijn ziekenhuiskamer, vijftig kilometer van de Nederlandse grens, dus mij pakken ze niet.

En wat heeft een stuk, met rijp bedekt prikkeldraad nu met dat hele verhaal te maken zul je je misschien afvragen...? Ik wil jullie heel voorzichtig meedelen, dat ze gisteren tijdens de CT scan en vandaag bij de endoscopie geen verandering meer kunnen waarnemen bij mijn vriendje Tumor. Het

lijkt er dus op, dat ik er voorlopig weer ga langszwijnen, maar de zon kan dat beetje rijp natuurlijk zo weer doen smelten en dat smerige, verroeste prikkeldraad weer blootleggen. Voorlopig willen mijn Duitse vrienden me hier niet meer terugzien. Ergens in december ga ik in de pet scan, om te zien of er überhaupt nog activiteit is waar te nemen. Zag je trouwens dat foutloos geschreven überhaupt...? Een woord dat ik in Nederland in vier ziekenhuizen niet te horen kreeg. Daar hoorde ik alleen; 'gaat U maar naar huis, meneer, en probeer er nog wat van te maken..', en ik had maar EEN antwoord paraat: SOWIESO..

Helios Klinik Hüls-Krefeld

Peter

Rineke

Steen gekraakt...

De meesten zullen mij kennen als iemand die in God noch gebod gelooft, iemand die schijt heeft aan het feit of hij wel of niet in de smaak valt. Ik neem geen blad voor de mond. Ben er van overtuigd dat als er geen geloof zou zijn, katholieken, joden, protestanten, moslims enz., de helft van de oorlogen niet zou hebben plaatsgevonden. Nu dwaal ik af en dat komt, omdat ik niet weet hoe ik mijn 'avontuur'  gisterenavond moet plaatsen.
Een half jaar geleden, denk ik, dat het geweest is, werd ik door een vriend meegenomen naar een man, Peter Wauben heet hij, die zichzelf een medium noemt. Ik heb eerst een aantal dagen lopen twijfelen of ik dat wel wilde, geloof(-de) niet in die 'onzin', maar mijn vrouw overtuigde mij met de woorden; 'ga gewoon, baat het niet het schaadt ook niet en misschien kunnen we daar achteraf op een verjaardag nog eens om lachen ook...' en dus; naar Peter Wauben die, bleek me toen, deelnemer was aan 'het Zesde Zintuig' en daar ook een aflevering als beste uit de bus kwam.

Intussen weten jullie, lezers, wel, dat ik een vriend heb die tumor heet, een vriend die dacht mijn slokdarm te kunnen verzieken. Dat is hem, voor een deel, ook gelukt. Bestralen en chemotherapie hebben die vriend kunnen slopen maar zijn restanten zitten er nog en de gevolgen van de bestralingen veroorzaken nu ongemak met eten. Waarom het toch mijn vriend geworden is, is een ander verhaal voor een ander moment. Wauben wist niets van die vriend, maar wees in mijn hals precies de plek aan waar een uitzaaiing in een klier zat. Ook de hoofdtumor wist hij zo te duiden en aan te wijzen. Ik hoefde niets te vertellen en viel van de ene in de andere verbazing. Hij wist mij onder andere te vertellen dat ik niet meer in Nederland onder behandeling was. Wist dat ik naar Duitsland zou gaan, behandeld zou worden door een vrouwelijke arts met een hoge functie in dat Duitse ziekenhuis. Zelf wist ik dat toen nog niet....(!) Zelf wist ik, tot voor een paar dagen, ook niet wie Peter Wauben was.
Hij hoorde van, ja van wie..(??), dat ik niet moest denken dat ik door die tumor het loodje zou leggen.   Hij hoorde ook van pater Pio, mij intussen bekend van youtube en internet, dat die alles zou voorbereiden in Duitsland. Dat ze daar volledig op de hoogte zouden zijn over alles wat mijn vriend aangaat. Al deze zaken bleken precies uit te komen. De behandelend arts, Mevrouw Dokter Helmer, is hoofd van de oncologie in Hüls-Krefeld en had mijn medisch dossier volledig gelezen en wist van de hoed en de rand. Ook de 'voorspellingen' in een Nederlands ziekenhuis als zou ik nog een maand of zes hebben, blijken vandaag dus niet te kloppen. Men verbaast zich nu zelfs in de Helios Klinik over mijn lichamelijke toestand.
Wat bleef was het ongemak met eten. Ik leefde bijna uitsluitend van vloeibare producten, hoge calorierijke drankjes die smerig zoet smaken, wat aardappelpuree en heel klein gesneden kip of vis.

Gisterenavond organiseerde Peter Wauben een open paranormale avond en daar zijn we met vrienden naartoe gegaan. Ik voelde me daar niet op mijn gemak. Een, toch wel, ander soort publiek dan langs de lijn. Een beetje zweverige types, allemaal met een goed gevuld rugzak vol problemen die ze in die volle zaal openbaarden onder nieuwsgierige belangstelling van de overige aanwezigen. Overledenen die niet 'over' konden omdat ze ruzie hadden met een nog levende, ongeboren kinderen die de verkeerde ouders uitzochten, gereïncarneerde oude geesten met dreigende, ongewenste liefdes in Zaire enzovoorts, enzovoorts.

Bij binnenkomst werden we door Peter begroet en hij informeerde naar mijn gezondheid. Toen ik hem vertelde dat het eigenlijk wel goed gaat, maar ik nog altijd grote problemen heb met eten, vroeg hij me of ik iets bij me had, iets persoonlijks. De autosleutel die mijn vrouw hem aanreikte voldeed niet, maar mijn turkooizen steen die ik al eens fotografeerde vond hij zeer geschikt.
De avond begon en  hij heeft ongeveer een uur met mijn steen in zijn hand rondgelopen en allerlei voorwerpen die de aanwezigen op een tafel gelegd hadden, besproken en van, soms heftig, commentaar voorzien. Na dat uur kwam hij plots mijn richting uit en zonder een woord te zeggen opende hij zijn hand, met daarin mijn steen....in drie stukken en wat gruis.
Ik mag die stukken NIET samen bewaren. Ze, ja wie, hadden bij mij wat vergruisd. Ik heb net, zonder problemen twee knäckebröd's gegeten, rijk belegd met kaas. Zonder problemen ja, ZONDER PROBLEMEN.....! Ik ben er nog niet uit..!!

http://www.helpendehand.info

opmerkelijk nieuws....

Over de theorie dat kanker van suiker leeft in een ZUURSTOFARME omgeving heb ik al eerder geschreven op deze blog. Bijgevoegd artikel sluit daarbij aan:

opmerkelijk nieuws... 

Iedere keer een stapje verder...

artikel in het Parool over de stijging van kosten in de zorg...

http://www.parool.nl/parool/nl/4/AMSTERDAM/article/detail/3718468/2014/08/14/Verzekeraars-snappen-de-zorg-niet.dhtml#.U-49MmzUa11.facebook

huh...?

Soms kom je een artikel tegen dat, op zijn minst, verontrustend is. Nou, ik heb er weer eentje.
Hieronder de link voor wie geïnteresseerd is.

medische-wetenschap-blijkt-kwakzalverij

En de ratten vieren gewoon hun feestje...

Ik las op het forum van de (slok-)kankerjongens en meisjes weer een paar sprekende posts. Eerst Sofie, die bang is voor de naderende operatie van haar vader die in Nederland opgegeven is en in Gent nu geopereerd gaat worden en dan als antwoord weer de betweter en rechterhand van God de Vader die, in opdracht van o.a. het K.W.F.  (Salaris van de directeur, M.T. Rudolphie: € 143.224 per jaar + een riant pensioen) de ene na de ander patiënt op het verkeerde been zet en bij regelmaat de dood injaagt.
Dit salaris wordt overigens bij elkaar gescharreld door, in weer en wind, goedwillende vrijwilligers bij jou met collectebussen dit geld bij elkaar te laten bedelen.

De feiten liggen er, onomstotelijk, en desalniettemin zwakt zij de resultaten in onze buurlanden af en heeft het over 'veel geld verdienen' En dat zo'n mormel iedere dag weer kan doorgaan om succesverhalen uit Belgie en Duitsland onderuit te halen, het lijkt wel een complot...Bij mij klopt de een na de ander aan voor adres, telefoonnummer of informatie. Mensen die plots getroffen worden door een vorm van kanker en dan ook plots geïnteresseerd zijn in een combinatie van alternatieve en reguliere aanpak, vaak moe gevochten tegen de koude en zakelijke manier waarop ze in onze Nederlandse ziekenhuizen behandeld worden en ten einde raad omdat hen daar gezegd is dat ze nog maar kort te leven hebben.
Vaak zijn ze dan al uitbehandeld en gaan in een (te) laat stadium alsnog naar een buitenlands ziekenhuis. En kijk eens, hoe geraffineerd deze 'vooruitgeschoven' post van de Nederlandse kankerbestrijding dat aanpakt. Stel je voor; bij radeloze mensen, volledig in paniek door wat hen overkomt....

Vandaag in België, op iedere tv-zender, in elke krant: het verhaal van een slokdarmkankerpatiënt die in Nederland niet meer kon geholpen worden maar hier in België wel nog een kans krijgt. De prof aan het woord (professor Pattyn) zal mijn papa binnen enkele weken opereren. Stelt mij enigszins gerust dat Gent iedere kans wil benutten, maar ik vraag mij anderzijds af of zo'n berichten wel verantwoord zijn. Ik kan mij voorstellen dat nabestaanden van Nederlandse patiënten zich schuldig kunnen voelen dat ze het niet buiten Nederland hebben gezocht. Wat is jullie mening hierover? Mijn papa is ondertussen over halfweg wat betreft de bestralingen (12 van de 20). Hij ondervindt er geen last van. Volgende week nog eens vijf dagen chemo. Hopelijk ondergaat hij die evengoed als de eerste vijf dagen. Hij heeft wel constant een lichte hoofdpijn, zou een bijwerking zijn van de chemo.
Omhoog

Jager

Berichttitel: Re: Bang ! Geplaatst: vr jul 11, 2014 10:58 am

Geregistreerd: ma dec 15, 2008 3:09 pm Berichten: 1274

Ja, ik deel jouw bezorgdheid, Sofie. Heel mooi dat het goed gaat met die patiënt die in Gent werd geholpen. Ik ken zulke verhalen ook in Nederland! Alleen werd daar de pers niet bijgehaald. Het feit dat er alleen maar deze ene patiënt werd genoemd, betekent m.i. dat het ook voor Gent geen normale zaak is om daar opgegeven mensen te genezen. Het zal inderdaad veel mensen valse hoop geven. Het blijft een gevaarlijke ziekte waar de meeste mensen die die ziekte krijgen, aan komen te overlijden. Voor mensen die zijn opgegeven, maar nog normaal kunnen functioneren is dat heel surrealistisch en onverteerbaar. Zij zoeken naar ziekenhuizen waar men niet zomaar wordt opgegeven. Die zijn in het buitenland te vinden. Daar wordt veel geld aan verdiend. Ook in Nederland ken ik mensen die genazen door een palliatieve behandeling, alleen wordt dat hier niet van de daken geschreeuwd.... Heel veel sterkte met je vader zijn behandelingen! Marianne

Suiker in Balans met Ayurveda.

Artikel door Cornelis Peters n.a.v. een seminar..

22-06-20148 reacties

In aanloop naar mijn seminar over Suiker in Balans op 25 juli wil ik het vandaag hebben over de nieuwe rage in Nederland en Belgie van het suiker-eliminatie dieet.
Dit dieet wordt stevig ondersteund met een aantal wetenschappelijke studies die aangeven dat suiker slecht is voor je lichaam. Aanhangers van dit dieet beschouwen suiker dan ook als een vergif voor je lichaam dat slecht is voor je organen zoals je lever en je pancreas en de oorzaak is van een hele rij ziektebeelden waaronder obesitas, diabetes, hart en vaatziekten, hoge bloeddruk en zelfs kanker.

Hoe zit dat dan met suiker, moeten we dit echt op gaan geven?

Ik denk het niet. Laten we even een snelle cursus over suiker doen. Monosachariden zijn de basiselementen van alle suikers. Er zijn tientallen verschillende monosachariden maar in onze voeding komen vooral glucose, fructose en galactose voor.
Fructose en glucose worden in de natuur vaak gecombineerd en vormen dan sucrose. Glucose en galactose vormen lactose. Dat is de zoetstof dat je in melk aantreft. Complexe suikers/koolhydraten verwijzen naar hele lange ketens samengevoegde enkelvoudige suikers en dat vind je in zetmeelrijke granen en groenten.[1]

Nog even terug

Je hebt dus mono-sachariden en dat zijn:
Fructose – glucose – galactose.
Je hebt di-sachariden en dat zijn de combinaties van de mono-sachariden en dat zijn:
Sucrose = fructose + glucose
Lactose = glucose + galactose

Wat doet suiker in je lichaam?

Glucose is heel belangrijk voor je lichaam. Glucose is je levensenergie. Iedere cel in je lichaam kan glucose gebruiken als bron van energie. Als wij glucose eten komt er insuline vrij en dat vertelt de lever, spieren en vetweefsel dat er glucose opgenomen kan worden dat opgeslagen kan worden in de niet toxische vorm glycogeen om later gebruikt te worden. Daarom wordt glucose ook wel bloedsuiker genoemd omdat het een cruciale rol speelt in je lichaam. Voor iedere 100 calorieën glucose die wij eten wordt minder dan 2% opgezet in vet. Als je glucose eet komt het hormoon leptine vrij die aan onze hersenen verteld dat we verzadigd zijn. Dat is fijn want leptine is het hormoon dat je hersenen in feite een signaal geeft om te stoppen met eten. Hier is dus een negatief feedbacksysteem werkzaam.

Fructose daarentegen wordt op een totaal andere manier door ons lichaam gebruikt en omgezet dan glucose. De enige cellen die fructose als energiebron gebruiken zijn spermacellen. [2] Alle andere cellen gebruiken glucose als energiebron en niet fructose. Als we fructose eten wordt er geen insuline vrijgegeven en wordt ook ons hongerhormoon niet onderdrukt. We krijgen dus geen seintje dat we verzadigd zijn omdat er geen aan en uit knop op fructose zit.

Fructose wordt aan cellulose gebonden om uit ons spijsverteringskanaal getransporteerd te worden of verwerkt door de lever in urinezuur (dat jicht en hoge bloeddruk veroorzaakt), citraten (verhoogt de zuurgraad in het lichaam), aldehyden (giftig voor het lichaam), lipide druppels (vetbolletjes) en vrije vetzuren. De vrije vetzuren hebben invloed op de insuline receptoren in de lever dat direct kan leiden tot lever-insuline resistentie en dat is type 2 diabetes.

Fructose metabolisme leidt ook tot de vorming van LDL cholesterol en dat is de lage dichtheid cholesterol dat plaques in onze vaten kan veroorzaken waardoor we een grotere kans hebben op hart en vaatziekten. Alsof dat nog niet voldoende is heeft fructose een 7x grotere kans om AGEs te vormen dan glucose.
De term Advanced Glycation End Products (AGEs) zou vertaald kunnen worden met voortgeschreden-versuikeringseindproducten. Het is een verzamelnaam voor eiwitten die onherstelbaar beschadigd zijn, doordat er suikergroepen aan verankerd zijn en het eiwit is gedegenereerd. Dit leidt dan weer tot progressie van leeftijdsgebonden ziekten zoals alzheimer, hart en vaatziekten en beroertes. Van elke 100 calorien fructose die we eten wordt ongeveer 30% omgezet in vet. Echter onze hersenen krijgen geen signaal dat we verzadigd zijn dus eten we ongewild meer dan goed voor ons is. Hier is dus geen negatief feedbacksysteem werkzaam.

Waar zit fructose allemaal in?

Fructose zit in bijna alles dus is het onmogelijk om het helemaal te vermijden. Het zit in fruit, gedroogd fruit, wortelgroenten, de meeste granen, honing, agave, nectar, ahornsiroop en alles waar sucrose inzit. Boomvruchten, bessen en meloenen hebben allemaal een gematigd niveau aan fructose en gedroogde vruchten hebben een hogere concentratie.

Fructose zit vooral in zeer grote hoeveelheden in frisdranken, vruchtensappen, geconcentreerde vruchtendranken, sportdranken, sauzen, cholade, koekjes, mueslibars, ontbijtgranen en bewerkte voedingsmiddelen. Vooral vetarme voedingsmiddelen bevatten veel fructose!! Soms zie je de afkorting HFCS staan en dat betekent dat hier High Fructose Corn Syrup in zit – dus een zeer hoge concentratie aan fructose.

Fructose zit toch ook in fruit en fruit is toch goed of niet?

Fructose zit inderdaad in fruit. Maar het zit niet als een biochemisch stofje in een vakje maar geintegreerd in de vezels en de weefsels van het fruit. Deze vezels werken als een soort antigif zodat je maar in beperkte mate fructose binnenkrijgt. Ook zitten er allerlei andere nutrienten in het fruit dat gezamenlijk zorgt dat fructose maar in hele kleine hoeveelheden in je lichaam komt.

Tabel met percentages fructose.

HFCS = 42,9% fructose
Agave nectar=to 90% fructose
Tafel suiker, ruwe en bruine suiker=50% fructose
Honing=5-% fructose
Ahornsiroop = 48% fructose
Gedroogd fruit= 10-20% fructose
De meeste boomvruchten = 4-8% fructose

Waarom bevat bewerkte voedingsmiddelen in hemelsnaam zo veel fructose?

Dit is een samenloop van omstandigheden. Toen in de jaren 70 de LDL cholesterol werd ontdekt tegelijkertijd met de uitvinding in Japan van high fructose corn syrup (HFCS) en de studie verscheen van de Amerikaanse wetenschapper Ancel Keys die zei dat vet de veroorzaker was van hart en vaatziekten vormde deze drie invalshoeken de basis van een grote verandering bij de voedingsindustrie.

Want in reactie hierop begonnen de voedselfabrikanten op grote schaal vet uit voeding te halen. Als gevolg hiervan smaakte het voedsel vreselijk, het leek wel karton. De oplossing werd gevonden door er heel veel suikers en zouten in te stoppen. Suiker was relatief duur en het veel goedkopere en zoete HFCS kwam als een geschenk uit de hemel. De voeding kon ‘gezonder’ en als aangename meevaller ook nog eens veel goedkoper gemaakt worden. Op grote schaal werd het goedkope HFCS in onze voeding geïnfiltreerd en vanaf die tijd maken onze vetarme voedselproducten ons dikker en zieker dan ooit tevoren…

Het roer moet dus helemaal om.

Daar ben ik het helemaal mee eens maar net zoals ‘al het vet’ opeens uit ons eten moest en nu dus ‘al het suiker’ moeten we ons wel even realiseren dat gezond verstand de boventoon moet gaan voeren. Wanneer we terugkijken naar onze geschiedenis dan zien we dat in de tijd van onze grootouders er geen welvaartsziekten waren. Niemand, op een enkele uitzondering na was bovenmatig dik. Nu hoef je maar even naar een uitgaande middelbare school te kijken om te zien dat onze kinderen bijna allemaal te dik zijn. Dat is alarmerend en dat moet echt anders. Laten we dus niet ondoordacht radicale beslissingen nemen maar met aandacht en beleid kijken wat er nu echt aan de hand is.

Suiker hoeft niet weg maar moet wel anders aangeboden worden.

Ayurveda heeft een holistische kijk op deze materie. Ayurveda kijkt niet alleen naar moleculen en calorieën maar ziet zoet als een smaak die de elementen en hun eigenschappen op verschillende facetten beinvloedt. Fructose opgenomen als onderdeel van een stuk fruit is niet alleen een biochemische stof maar ook een bio-energetische en een bio-spirituele voeding. Mensen zijn ook meer dan een opeenstapeling van biochemische stoffen. We moeten dus erg voorzichtig zijn om te kort door de bocht en met zijkleppen op resolute beslissingen te nemen zoals al het suiker uit het eten. Zo simpel ligt het niet.

Hoe dan wel?

In de ayurveda is de smaakzin net als de andere zintuigen buitengewoon belangrijk. Het zijn de zintuigen waarmee we onze wereld waarnemen. De zoete smaak is samengesteld uit de elementen aarde en water. Daardoor zijn de eigenschappen van zoet ‘verkoeling en zwaarte’. De zoete smaak voedt en stimuleert de geest, verlicht honger en dorst, stimuleert de opbouw van weefsels en verbetert het immuunsysteem. Daarnaast wordt de zoete smaak geassocieerd met positieve emoties van geluk, tevredenheid, rust, vrolijkheid, liefde en voldoening wanneer de zoete smaak gegeten wordt in de juiste hoeveelheden. Denk maar eens aan het genotsgevoel bij het eten van een heerlijk stuk chocolade.

De balans vinden.

Het gaat met zoet net zoals met alle andere smaken om de balans te vinden in de juiste hoeveelheden. Zo eenvoudig is het eigenlijk. Neem in plaats van allerlei kant en klare frisdranken gewone thee of drink een glas bronwater. Bij warm weer knijp dan een halve limoen uit in je glas bronwater en doe er een mespuntje zout in. Dit is de drank dat mij op de been hielt toen ik aan het fietsen was aan de westkust van India. Het was meer dan dertig graden en ik verloor natuurlijk enorm veel vocht en daardoor ook zouten. Door dit drankje kreeg ik weer voldoende zouten binnen en was mijn dorst gelest.

Maak zoveel mogelijk gebruik van verse producten en vermijdt pakjes of voorbewerkte voedingsproducten. Alleen dit al voorkomt zoveel toxines in de vorm van houdbaarheidsstoffen, E-nummers, suikers en wat al niet meer. Als het even kan, lekker zelf gaan koken en maak gebruik van verse kruiden en verse groenten. Echt waar, zo simpel kan het zijn. Geen gedoe met diëten, geen ingewikkelde lijsten maar gewoon puur natuur en natuurlijk fruit op zijn tijd. Maar niet uit een flesje zoals de reclame dit voorspiegelt maar gewoon uit het vuistje.

Met gezonde groet en maak er een mooie week van.
Cornelis Peters
22 juni 2014

KOM EINDELIJK EENS IN ACTIE....

We praten over allerlei misstanden in ons landje. Precies, we PRATEN... Maar concreet iets ondernemen; helemaal niets. NU KUN JE EEN DAAD STELLEN. Deel dit bericht en stop dit soort boeven, die goed willende mensen met collectebussen langs de deuren sturen om het dikke salaris van hun bestuursleden en directeuren bij jou bij elkaar te bedelen...
DOE EENS WAT, lul eens niet, DEEL dit bericht...!

zowel in Belgie als in Duitsland worden vele kankerpatiënten kankervrij door de daar ondergane behandelingen. Zelf heb ik in Duitsland al diverse van mijn medepatienten die in Nederland op een botte manier werd verteld dat ze nog maar wat leuks moesten ondernemen, maar hun kansen verkeken waren, kankervrij naar huis zien gaan.
In Nederland is een forum, gefinancierd door het kWF, ja, die organisatie waarvan de directeur tonnen per jaar verdiend, voor lotgenoten. Zelf ben ik, natuurlijk, want ik zeg wat ik denk, van dat forum gegooid, maar kan daar wel nog lezen. De woordvoerder, ene Marianne Jager, schrijft naar aanleiding van een slokdarm patiënt die in Gent geopereerd en kankervrij werd, na in Nederland te zijn opgegeven het volgende:

Ja, ik deel jouw bezorgdheid, Sofie. Heel mooi dat het goed gaat met die patiënt die in Gent werd geholpen. Ik ken zulke verhalen ook in Nederland! Alleen werd daar de pers niet bijgehaald. Het feit dat er alleen maar deze ene patiënt werd genoemd, betekent m.i. dat het ook voor Gent geen normale zaak is om daar opgegeven mensen te genezen. Het zal inderdaad veel mensen valse hoop geven. 

Het blijft een gevaarlijke ziekte waar de meeste mensen die die ziekte krijgen, aan komen te overlijden. Voor mensen die zijn opgegeven, maar nog normaal kunnen functioneren is dat heel surrealistisch en onverteerbaar. Zij zoeken naar ziekenhuizen waar men niet zomaar wordt opgegeven. Die zijn in het buitenland te vinden. Daar wordt veel geld aan verdiend. 
Ook in Nederland ken ik mensen die genazen door een palliatieve behandeling, alleen wordt dat hier niet van de daken geschreeuwd....

Heel veel sterkte met je vader zijn behandelingen!

Marianne

En dit soort mensen manipuleren, namens o.a. KWF... ONBEGRIJPELIJK dat zoiets zomaar kan.

erg hoor, hoe ze hier met patiënten omgaan...!

was even niet in staat veel op mijn blog te schrijven, maar ik beloof dat weer in te halen.
Ben net koud een uurtje terug uit  Hüls voor mijn behandeling van drie dagen en lees nu het volgende bericht:

http://www.rtlnieuws.nl/nieuws/binnenland/uitbehandelde-patient-bedankt-belgie-ik-ben-genezen-van-kanker

Ga maar lekker door, sullige  idioten, speel maar lekker voor God en beslis of je iemand laat leven of toch maar niet..!!

Een reden temeer om te blijven ademen..?

         

Een pil die momenteel al wordt gebruikt voor de behandeling van leukemie, kan mogelijk ook een belangrijke rol spelen in de bestrijding van andere tumorsoorten. Brits onderzoek levert het eerste bewijs dat dergelijke geneesmiddelen de tumorgroei en -verspreiding kunnen beperken.

Kanker produceert een stof die het menselijk immuunsysteen gedeeltelijk verlamt; p100delta. Dit eiwit voorkomt dat het lichaam de tumor aanvalt, waardoor de kanker kan groeien en uizaaien.

Afweer

Een stof in de leukemiepil bestrijdt dit eiwit en maakt het nutteloos. Hierdoor heeft het immuunsysteem weer de kans om de kanker te bestrijden. Daarnaast ontwikkelt het lichaam op deze manier een sterke afweer tegen tumoren. Mocht een tumor dan toch terugkomen, kan deze veel beter worden aangevallen.

Uit onderzoek op muizen blijkt dat het gebruik van de pil de overlevingskansen van de beestjes met verschillende kankersoorten aanzienlijk verhoogt. Muizen met bijvoorbeeld borstkanker overleefden door de pil bijna twee keer zo lang als muizen die een placebo kregen voorgeschoteld. De kanker verspreidde zich aanzienlijk minder snel en de tumoren namen af in aantal en grootte.

Kinderschoenen

Experts benadrukken, ondanks de positieve resultaten, dat het onderzoek nog in de kinderschoenen staat en er veel dieper in moet worden gedoken. Toch lijkt gepast enthousiasme op zijn plaats. Op dit moment worden er verdere tests op mensen uitgevoerd.

Mochten de Europese autoriteiten meewerken en toestemming verlenen om de pil voor te schrijven, kan deze al binnen een paar jaar op de markt komen.

Het onderzoek van de Britse universiteiten UCL en Cambridge is gepubliceerd in het vakblad Nature.

 

Helpende Hennep...

wiet als medicijn voor vele ziektes..

Wally's schuttersstukken...

‘Nóg knapper dan in het echt’
Kunstenaar Wally Thissen portretteert leden van Schutterij Eendracht.
Alle vijfenzestig geüniformeerde leden van Schutterij Eendracht
zal hij onmogelijk kunnen portretteren. Maar het
worden er vast en zeker nog meer dan de huidige tien,
denkt de Grevenbichtse kunstenaarWally Thissen. Hij
maakt olieverfportretjes van leden. „Wauw.”

lees en huiver...

HELIOS KLINIK HüLS

VITAMINES

Vitamines en hun werking

een deel van een leven..

Als je wat koopt van een kunstenaar, koop je meer dan alleen een schilderij of object. Je koopt honderden uren van mislukkingen en experimenten. Je koopt dagen, weken en maanden van frustratie en momenten van puur plezier.

Je koopt niet alleen maar een ding, je koopt een stuk van een hart, een deel van de ziel. Je koopt een stuk van iemands leven.

Maar het meest belangrijke; je koopt meer tijd voor de kunstenaar om meer dingen met passie te creëren.

Artikel uit Reformatorisch Dagblad over Helios Klinik Hüls

Per 10 september 2013 is deze rubriek op RD.nl vervallen. Alle artikelen binnen deze rubriek zijn wel exclusief toegankelijk met een DigibronPlus abonnement via digibron.nl Meer informatie

Duitse kliniek helpt ‘onbehandelbare’ kankerpatiënt

03-01-2013 12:21 | Jan van Klinken | 2

1 van 2  

Cor Kroes (53) uit Almere ondergaat een hyperthermiebehandeling in Duitsland vanwege maagkanker.

Vijf van de veertien bedden op de afdeling oncologie van de Helioskliniek in het Duitse Hüls worden steevast bezet door Nederlanders. Ze behoren tot de vele honderden patiënten uit ons land die jaarlijks hun medische toevlucht zoeken bij de oosterburen.

Wachtlijsten kennen ze daar niet, verpleegkundigen én artsen worden geroemd om hun betrokkenheid, voor vertaling wordt gezorgd en er kan veel meer dan in eigen land. In Hüls zijn ook nog eens complementaire behandelingen mogelijk. Daar gebeuren wonderen, zeggen patiënten.

In juni vorig jaar bleven er stukjes eten in zijn slokdarm steken. Martin Lanting (65) voelde zich zo gezond als een vis maar op advies van zijn vrouw bezocht hij toch maar de huisarts. Die verwees hem meteen door naar het ziekenhuis in het naburige Groningen. De diagnose was verpletterend. Slokdarmkanker met inoperabele uitzaaiingen. De oncoloog zei niets meer voor hem te kunnen doen. Na een tijdje verwachtte de arts Martin terug met klachten en dan kon hij hem nog een laatste chemokuur geven. Met een beetje geluk zou de patiënt de Kerst halen en daarna nog een paar maanden te leven hebben. „Geniet er zo veel mogelijk van”, raadde de oncoloog hem aan.

Maar wat viel er nog te genieten? Verdoofd reden hij en zijn vrouw Diny naar huis. Met ingevallen wangen zat Martin thuis op de bank. Een second opinion bij het AMC deed de zaak ook al geen goed. De diagnose in Amsterdam was gelijkluidend aan die in Groningen.

Computer

Toch weigerde hij zich bij de prognose van de artsen neer te leggen. Op Martins verzoek zette zijn zoon, die juist in die periode zonder werk zat, zich achter de computer op zoek naar alternatieven. Die kwam na lang zoeken een verhaal tegen van een vrouw met een uitgezaaide tumor die in Nederland geen perspectief meer had en in Duitsland toch nog geholpen kon worden.

Binnen de kortste keren had Martin een afspraak gemaakt en kon hij terecht in de Helioskliniek in Hüls, 30 kilometer over de grens bij Venlo. Het betrof een regulier ziekenhuis dat werkte met aanvullende therapieën.

In tegenstelling tot de Nederlandse oncologen vond chef-arts Sabine Helmer van de Helioskliniek de Groningse patiënt helemaal geen hopeloos geval. Ze stelde chemokuren voor, aangevuld met hyperthermie. Daarbij wordt de tumor opgewarmd, een behandeling die in Nederland nauwelijks wordt toegepast.

Martin kreeg op 5 oktober vorig jaar de uitslag te horen. „Misschien wel de spannendste dag uit mijn leven.” En warempel, de uitzaaiingen bleken als sneeuw voor de zon te zijn verdwenen.

Nu kon hij worden geopereerd. Dat mocht ook in Nederland maar daar kon hij pas in januari terecht en dat leek hem spelen met vuur. In een kliniek van Helios in het naburige Krefeld ging hij in november onder het mes. De operatie verliep uitstekend en het herstel kon beginnen.

Als complicatie diende zich echter een longontsteking aan waarna zijn ademhaling niet meer op gang wilde komen. Tien weken lang moest hij kunstmatig worden beademd en in een licht coma worden gehouden. Een logopediste die in coma’s is gespecialiseerd, zorgde ervoor dat hij weer zelfstandig kon gaan ademen. Het was inmiddels 2012. Vrij snel daarna volgde een eerste scan, in augustus zijn tweede. Sabine Helmer straalde toen ze hem de uitslag meedeelde. „Es wird wieder Weihnachten für Sie.”

En inderdaad, het is voor Martin weer Kerst geworden. Begin deze maand ging hij voor de derde keer door de scan en ook die uitslag was prima, net als die van het slokdarmonderzoek. „Er is een wonder gebeurd”, glimlacht hij.

De bemiddeling voor Hüls verliep via het Zorgkantoor Duitsland in Venlo. Dat bureau is opgezet door een groot aantal Nederlandse zorgverzekeraars die deze service vooral aanbieden vanwege de wachtlijsten in ons land. „Laat ik een halfjaar voordat ik ziek werd, toch van verzekeraar zijn veranderd”, zegt Martin Lanting. „Die bleek bij het zorgloket te zijn aangesloten.”

Het echtpaar komt woorden tekort om de toewijding van de Duitse verpleegkundigen en artsen te roemen. „Heel warm en heel betrokken”, zeggen ze. Ook kreeg hij vrijwel meteen de uitslagen van onderzoeken te horen. Martin: „Hier in Nederland moet je een week wachten. Je wilt niet weten hoeveel spanning dat geeft.”

In Hüls werken de artsen met supplementen zoals injecties met vitamine C, kurkumapreparaten, selenium en enzymen. „Wetenschappelijk is bewezen dat ze de weerstand verhogen”, licht de chef-arts toe. Ze vindt het vreemd dat deze middelen niet op grote schaal worden toegepast.

Patiënten kunnen ook op verzoek een eigen complementaire therapie volgen zolang die maar niet schadelijk is. Verder heeft het ziekenhuis sociaalpsychologische medewerkers in dienst die met name kankerpatiënten begeleiden.

Maag

Op de hyperthermieafdeling in Hüls ligt een 53-jarige patiënt uit Flevoland. Een uur lang wordt zijn buik opgewarmd. Net als Martin Lanting was hij in Nederland uitbehandeld. Een ACM-arts die zijn buik openmaakte, had slecht nieuws. De tumor in zijn maag was te groot om te opereren.

Na een zoektocht op internet kwam hij in Hüls terecht. Na vijf chemo’s bleek zijn tumor te zijn gehalveerd. Zijn behandeling loopt nog. Volgens de Nederlandse artsen zou hij afgelopen voorjaar de laatste adem uitblazen. „Maar je ziet, ik ben er nog”, lacht hij droog.

Chef-arts Sabine Helmer van Helios vindt de prognoses die Nederlandse artsen uitspreken niet verstandig. „Het gaat vaak om statistische verwachtingen, maar patiënten ervaren die als een doodvonnis. Dat kan hun alle moed ontnemen. Het is juist zaak de wil om verder te leven, te stimuleren.”