Als ik DAT geweten had....

Als ik geweten zou hebben wat het is om te sterven zou ik er niet aan begonnen zijn, dacht ik vannacht. Gisteren kwam ik terug van mijn chemo kuur uit Hüls en vanaf mijn thuiskomst was ik hondsberoerd. Intussen krijg ik nog maar weinig lucht en dat speelt enorm parten. Slapen durfde ik niet omdat ik, wellicht door de druk van een uitzaaiing op een zenuw, regelmatig ademloos rechtop schoot en ik kan je vertellen dat een nacht dan lang duurt. Bijna zolang als mijn leven tot nu toe en dat was best nog een forse tijd.
O.k. ik zou natuurlijk graag nog wat mee schuiven hier, maar eens is het glas vol en komt de tijd van vertrekken.
Vanmorgen de huisarts op bezoek die de situatie kwam opnemen en die de mogelijkheden met ons besprak die er nu nog zijn.
Dat zijn van die gesprekken die je liefst niet voert. Over hospice, over 'in slaap' brengen, kwaliteit van leven enzovoorts. En dan over hoe je er zelf over denkt, of je er klaar voor bent..?

Tja, of je er klaar voor bent, met het voorjaar voor de deur, nog zoveel plannen, ideeën voor 'meesterwerken' die ik nog heb, mensen die ik nog wil zien en spreken. Plaatsen waar ik nog naartoe wil. Het is ronduit kut dat je op een bepaald moment in je leven moet gaan nadenken over dit soort zaken, maar ik krijg in ieder geval de tijd om me voor te bereiden, geestelijk dan.

Het is ook wel weer spannend hoor. Hoe gaat het zijn om langzaam weg te zwijmelen, te zien of er echt een verlichte tunnel is, 72 maagden.
Nu wacht ik op de volgende nacht. Als dat weer zo ellendig wordt vertrek ik morgen naar het ziekenhuis voor een analyse van de problemen.
Ze hebben nog twee sessies chemo kuren voor me gepland, en die omzet wil ik ze toch niet ontnemen als het aan mij ligt. Dat jullie het maar weten: ik ben er nog...!!!

PS en als je de schaamluizen hoort en ziet die dit landje kapot dreigen te maken is het misschien maar           goed om lekker weg te zwijmelen. Ik weet alleen nog niet hoe ik DIT mijn lieve vrouwtje moet vertellen.