'kort' bedankje voor alle felicitaties....

Dit was natuurlijk een jaar om niet gauw te vergeten. Voor mij is het ook een moment om weer eens terug te kijken en stil te staan bij de dag van vandaag.
Het voelt vreemd om jarig te zijn, een jaar ouder te zijn, terwijl ik er eigenlijk niet zou moeten zijn. Aan de overkant zou moeten zitten en vandaar te kijken naar deze kant. Wachtend tot iemand mij eens om hulp zou komen vragen, net zoals ik nu te pas en te onpas doe.
Toen de artsen mij vertelden dat ik kanker had en de kans op overleven erg klein, was ik wel even stil. En natuurlijk kunnen jullie je niet voorstellen hoe dat is. Wally stil, zonder commentaar, zonder opmerkingen, maar al gauw constateerde ik ook, dat het einde van een leven niet zo speciaal is, een beetje gewoontjes. Dat het veel aparter zou zijn om gewoon weer tegen de stroom in te roeien, schijt te hebben aan de logica en de statistieken van de witte jassen.
Dat het speciaal zou zijn weer druk te schilderen, beelden te maken en wat meer warmte om me heen te creëren, de afstand tot mijn medemensen wat kleiner te maken.
En zo moeilijk is dat helemaal niet, hoewel de dwarse Wally, de rebel er niet uit te slaan is. Mijn mening gooi ik er nog gewoon uit, een probaat middel om het aantal faceboek vriendjes niet te groot te laten groeien en te kunnen kotsen op de figuren, die democratisch door ons gekozen, er een forse ellende van maken.

Het zou makkelijker geweest zijn, er gewoon tussenuit te knijpen en de wereld de wereld te laten. Het zal mijn tijd wel duren is toch redelijk aannemelijk voor een al opgegeven kankerlijer, niet? Maar ook dat is natuurlijk niet Wally, niet apart, te gemakkelijk. Het is al een jaar of anderhalf geleden dat ik jullie deelgenoot maakte van mijn aankomend einde. Als ik die boodschap nu nog eens terugzie, zou ik bijna een traantje wegpinken en zie ik ook, dat als je alle emoties loslaat, zelfs ik in staat ben iets duidelijk en zonder omwegen aan mijn omgeving  te vertellen. Voor diegene die dit toen niet zagen heb ik nog eens op youtube gekeken.
https://www.youtube.com/watch?v=PfsRLc8JxGA

Zo gauw ik me weer even beter voel, ga ik aan de gang met dingen waarin ik goed ben. Wat de platjes en de luizen uitvreten, is mijn voornemen, zal me blijven interesseren, ook al omdat jullie toch gewoon doorslapen, maar ik ga er de tijd die ik nog heb niet meer aan verdoen.
Ik ga dit weer niet volhouden, maar hoop dat volgend jaar op mijn verjaardag, weer te kunnen roepen.
ALLEMAAL BEDANKT VOOR DE FELICITATIES EN GOEDE WENSEN. Ik kon niet vermoeden hoe goed me dat deed vandaag.

Als een roos die vervaagt...

Het verdriet was er al voor het einde,

de rouw voordat het afscheid kwam…

Een lieve oma is na jaren van afwezigheid heengegaan.

Na een jeugd waarbij ze al op erg jonge leeftijd, na het overlijden van papa Reggers, de zorg op zich te nemen had voor haar broer en zussen, haar moeder had immers andere bezigheden om de boerderij draaiend te houden, kreeg ze met pap haar eigen gezin.

Met die verantwoordelijkheid, op die jonge leeftijd, bleef van haar eigen jeugd weinig over. Ze kon dit haar hele leven niet loslaten en dat vormde haar standvastige karakter.

Haar broer heeft zij weer opgevangen, toen hij weduwnaar werd. Dag en nacht stond ze voor die man klaar. Als hij zich eenzaam voelde belde hij haar, huilend, en dan trok zij weer naar Papenhoven om hem bij te staan. Door weer en wind. Nachten was ze in touw voor de huilebalk, intussen haar eigen leven opofferend. Toen 'liefdevolle'  erfgenamen zich om hem gingen bekommeren en al snel vonden dat hij beter uit was als hij uit huis geplaatst zou zijn, werd ze overbodig.

Ze worstelde hier dag en nacht mee en en liet daar heel wat tranen om.  

Haar kleinkinderen waren alles voor haar. Niets was haar teveel. Trots als een pauw, zorgzaam als een kloek, stond ze altijd voor hen klaar. Daar moest ook niemand aankomen en de logeerpartijtjes van de kleinkinderen waren altijd een feest. Er werd gekaart en gespeeld dat het een lieve lust was en niets was opa en oma teveel.

Iedere zondag, klokslag half vier, stond de koffie en de zelfgebakken vlaai voor ons klaar.

Het is daarom niet verrassend dat dit tijdens haar afscheid, zaterdag 8 november, ook zo was. En denk erom; om kwart voor vier is het  boek omgedragen….

Na het, te vroege overlijden, van pap, dacht mam nog wat jaren voor zich te hebben aan de Greune Paol. Dat heeft echter niet lang mogen duren. Nadat haar gezondheid al snel achteruit holde, kon ze niet langer alleen blijven en ging ze, met plezier, naar het bejaardentehuis. Blij als ze was als ze met anderen herinneringen kon ophalen over Beeg was het toch nog vrij snel gedaan met haar geluk. Ze werd wederom getroffen door een infarct waarna ze naar een andere afdeling moest worden overgeplaatst.

Haar voorstellingen namen een loopje met mam en dit was, vooral in het begin, opnieuw een moeilijke tijd. Ze ‘verhuisde’ naar de schaduwzijde van  haar leven en haar verlossing heeft meer dan vier  jaar op zich laten wachten. Dat was ook het moment dat ik afscheid van haar nam.

Nu is mam waar ze thuishoort. Aan de andere kant…hopelijk snel verenigd met pap.